Η τεχνητή νοημοσύνη περνά σε μια νέα, αμφιλεγόμενη φάση, καθώς εξελίσσονται οι λεγόμενες ψηφιακές αναπαραστάσεις νεκρών ανθρώπων. Μέσα από δεδομένα που αφήνουμε πίσω μας, η AI μπορεί πλέον να δημιουργεί «ψηφιακά φαντάσματα» που μιμούνται με εντυπωσιακή ακρίβεια τη φωνή, τον τρόπο γραφής και τη συμπεριφορά ενός ατόμου που δεν βρίσκεται πια στη ζωή.
Πώς δημιουργούνται τα ψηφιακά αντίγραφα
Οι ψηφιακές αυτές αναπαραστάσεις βασίζονται σε μεγάλα σύνολα δεδομένων, όπως μηνύματα, emails, αναρτήσεις στα social media, φωνητικές εγγραφές και βίντεο. Με τη χρήση προηγμένων μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης, τα συστήματα εκπαιδεύονται ώστε να αναπαράγουν τον τρόπο επικοινωνίας και τις αντιδράσεις του εκλιπόντος, επιτρέποντας ακόμη και διαδραστικές συνομιλίες σε πραγματικό χρόνο.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα ψηφιακά avatars μπορούν να απαντούν σε ερωτήσεις συγγενών ή φίλων, δημιουργώντας την αίσθηση μιας συνεχιζόμενης παρουσίας.
Συναισθηματική στήριξη ή ψυχολογικός κίνδυνος;
Υποστηρικτές της τεχνολογίας αναφέρουν ότι τέτοιες εφαρμογές μπορούν να βοηθήσουν ανθρώπους που πενθούν, λειτουργώντας ως εργαλείο συναισθηματικής υποστήριξης ή ως τρόπος διατήρησης της μνήμης. Άλλοι, όμως, προειδοποιούν ότι η συνεχής «επικοινωνία» με ένα ψηφιακό αντίγραφο μπορεί να δυσκολέψει τη διαδικασία αποδοχής της απώλειας και να οδηγήσει σε ψυχολογική εξάρτηση.
Ειδικοί στον τομέα της ψυχικής υγείας τονίζουν ότι τα όρια ανάμεσα στη μνήμη και την ψευδαίσθηση γίνονται όλο και πιο θολά.
Νομικά και ηθικά ζητήματα
Η δημιουργία ψηφιακών αντιγράφων νεκρών ανθρώπων εγείρει σοβαρά ερωτήματα γύρω από τη συναίνεση, την ιδιοκτησία των δεδομένων και τα δικαιώματα μετά θάνατον. Σε πολλές χώρες δεν υπάρχει σαφές νομικό πλαίσιο που να ρυθμίζει ποιος μπορεί να δημιουργήσει ή να εκμεταλλευτεί ένα τέτοιο ψηφιακό «πρόσωπο».
Παράλληλα, υπάρχει ο κίνδυνος εμπορικής εκμετάλλευσης ή παραποίησης της προσωπικότητας ενός ανθρώπου, χωρίς τη δυνατότητα αντίδρασης ή ελέγχου.
Ένα μέλλον που απαιτεί όρια
Καθώς η τεχνητή νοημοσύνη εξελίσσεται, τα ψηφιακά «φαντάσματα» φαίνεται πως θα γίνουν τεχνικά πιο εύκολα και πιο διαδεδομένα. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η τεχνολογία μπορεί να το κάνει, αλλά πώς – και αν – πρέπει να χρησιμοποιείται, με σεβασμό στη μνήμη, την ιδιωτικότητα και την ψυχική υγεία των ζωντανών.
ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Προσθήκη σχόλιου