Θυμάσαι αυτά τα παράξενα καλώδια φόρτισης; Πριν το USB-C υπήρχε το χάος

Πριν το USB-C γίνει το καθολικό πρότυπο φόρτισης για smartphones, τα κινητά τηλέφωνα χρησιμοποιούσαν μια αλυσίδα ιδιόκτητων και standardised connectors που σήμερα φαίνονται σχεδόν εξωτικοί. Από το ογκώδες 30-pin της Apple μέχρι τον CE Bus της Motorola, η ιστορία των θυρών φόρτισης είναι πιο ενδιαφέρουσα από ό,τι φαίνεται με την πρώτη ματιά. Ας δούμε τους πιο χαρακτηριστικούς connectors που ήρθαν και έφυγαν πριν καθιερωθεί το USB-C.

Apple 30-pin: Ο πρώτος “δυνατός” connector

Ο 30-pin connector της Apple σχεδιάστηκε το 2003 και έκανε την εμφάνισή του στις πρώτες γενιές iPhone. Με επίπεδο και φαρδύ σχήμα, ήταν εντυπωσιακά ευέλικτος για την εποχή του: υποστήριζε αναλογικό ήχο και video, δεδομένα μέσω FireWire και USB, ακόμα και πληροφορίες χρώματος για το iPod photo μέσω ειδικών pins. Το πρώτο iPhone μπορούσε να φορτιστεί και μέσω FireWire (12V) και μέσω USB (5V), αν και το FireWire εγκαταλείφθηκε με το iPhone 3G. Το 2012 αντικαταστάθηκε από το Lightning, κυρίως λόγω μεγέθους και έλλειψης αντιστρέψιμης σύνδεσης — το 2023 ήρθε η τελική μετάβαση στο USB-C με τη σειρά iPhone 15.

Apple 30-pin

HTC ExtUSB: Το mini-USB με τα έξτρα

Το ExtUSB (Enhanced USB) ήταν ένας ενισχυμένος Mini-USB connector αποκλειστικός της HTC, που έκανε πρεμιέρα το 2006 στο T-Mobile G1 — το πρώτο εμπορικά διαθέσιμο Android smartphone. Είχε ορθογώνιο σχήμα με μία κεκλιμένη γωνία και συνδύαζε δεδομένα, φόρτιση και ήχο σε ένα μόνο βύσμα. Το 2010 εξαφανίστηκε, καθώς η πίεση της ΕΕ για τυποποίηση έστρεψε και την HTC στο Micro-USB.

HTC ExtUSB

Sony Ericsson FastPort: 12 pins για όλες τις δουλειές

Το FastPort εμφανίστηκε το 2005 στα κινητά της Sony Ericsson ως αναβάθμιση του Nokia Pop-Port, με πρόσθετη ικανότητα φόρτισης. Διέθετε 12 pins και δύο γάντζους για ασφαλή σύνδεση, ήταν σημαντικά μεγαλύτερο από τα σύγχρονα USB ports και χειριζόταν φόρτιση, δεδομένα και ήχο ταυτόχρονα. Το 2010 αντικαταστάθηκε από το Micro-USB για φόρτιση/δεδομένα και το 3.5mm jack για ήχο — ένα βήμα υποχρεωτικής τυποποίησης ακόμα και για τους κατασκευαστές με ισχυρή προτίμηση σε proprietary λύσεις.

Sony Ericsson FastPort

Motorola CE Bus: Ο γίγαντας

Ο CE Bus της Motorola χρησιμοποιήθηκε από το 2000 έως το 2005 και βρισκόταν σε δημοφιλή μοντέλα της εποχής, όπως το Motorola V60. Με 17 pins, κάλυπτε σχεδόν ολόκληρο το κάτω μέρος της συσκευής και συνδύαζε δεδομένα, ρεύμα και ήχο — αλλά δεν ήταν αντιστρέψιμος. Όταν η Motorola άρχισε να φτιάχνει λεπτότερα τηλέφωνα, όπως το Razr V3, ο CE Bus ήταν πια πολύ χοντρός για να χωράει, και έτσι η εταιρεία στράφηκε στο Mini-USB.

Motorola CE Bus

Micro-USB: Το πρώτο πραγματικό standard

Το Micro-USB παρουσιάστηκε το 2007 από τον οργανισμό USB-IF και έγινε γρήγορα ο κυρίαρχος connector στα Android smartphones. Η πιο διαδεδομένη παραλλαγή του, το Micro-B, είχε πέντε pins και ανεκτική αντοχή. Η υιοθέτησή του πιώθηκε τόσο από μεγάλους κατασκευαστές (Samsung, LG, Nokia) όσο και από φορείς τυποποίησης και την ΕΕ, με στόχο τη μείωση των ηλεκτρονικών αποβλήτων. Παρέμεινε το κυρίαρχο standard μέχρι την άνοδο του USB-C, ο οποίος ήταν σε όλα ανώτερος — ταχύτητα, ισχύς, αντιστρεψιμότητα.

micro USB

Αναμνήσεις

Κοιτάζοντας πίσω, γίνεται φανερό ότι η κυριαρχία του USB-C δεν ήρθε απλά από τεχνική υπεροχή, αλλά από συνδυασμό ρυθμιστικής πίεσης και αγοράς που απαιτούσε διαλειτουργικότητα. Ο Έλληνας χρήστης που σήμερα θυμώνει γιατί δεν βρίσκει καλώδιο να δανειστεί, θα έπρεπε να ευγνωμονεί ότι δεν ζει στην εποχή του CE Bus ή του FastPort — κάθε κατασκευαστής έκανε ό,τι ήθελε. Το USB-C, όσες ατέλειες κι αν έχει, είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας τυποποίησης που τελικά μας ωφέλησε όλους.